.svg)
Wat engineering change management op één lijn moet houden
Elke technische wijziging levert één sluitend antwoord op een specifieke vraag: welke revisie van dit onderdeel is geldig, vanaf welke datum en op welke locaties. Drie systemen hebben dat antwoord nodig. PLM bevat het engineering-dossier. ERP bevat het inkoop- en kostendossier. MES bevat de werkinstructies die op de werkvloer worden uitgevoerd.
Wanneer die drie systemen niet op één lijn zitten, is dat zelden zichtbaar. Elk systeem rapporteert zijn eigen revisie als actueel en elk systeem is intern consistent. Er treden geen foutmeldingen op. De discrepantie komt pas aan het licht bij inspectie, in een klacht van een klant of tijdens een audit, weken of maanden na de goedkeuring.
Dit is de reden waarom engineering change management vaak verkeerd wordt gemeten. Teams houden doorlooptijden van engineering change ordersbij, wat aangeeft hoe lang de goedkeuring duurde. Het vertelt hen niet of de goedgekeurde wijziging overal is doorgevoerd waar dat zou moeten. Een wijziging die in drie dagen wordt goedgekeurd maar pas na drie weken het MES bereikt, heeft er nog steeds voor gezorgd dat het verkeerde onderdeel is verzonden.
De vijf fasen van het engineering change management-proces
De discipline is onderverdeeld in vijf fasen, en de terminologie is van belang omdat elke fase een ander resultaat oplevert.
- Aanvraag: een kwaliteitsingenieur dient een engineering change request (ECR) in waarin het probleem en de voorgestelde oplossing worden beschreven.
- Beoordeling: Engineering, kwaliteit en inkoop bepalen wat de wijziging beïnvloedt: welke samenstellingen, welke leveranciers en welke openstaande werkorders.
- Goedkeuring: de change board geeft akkoord en de aanvraag wordt een engineering change order (ECO), het document dat de wijziging autoriseert.
- Effectiviteit: Wijzigingen worden gedateerd, zodat elk systeem weet vanaf welk serienummer, batch of welke datum de nieuwe revisie van kracht is.
- Verspreiding: Goedgekeurde revisies en hun ingangsdatum bereiken elk systeem en elke partner die ermee werkt.
Engineering change control is het overkoepelende kader voor alle vijf de fasen: wie wat mag goedkeuren en welk bewijsmateriaal wordt bewaard. De eerste vier fasen vinden plaats in één systeem, meestal het PLM. De vijfde fase overschrijdt systeemgrenzen, en dat is precies waar het vaak misgaat.
Waarom goedgekeurde wijzigingen de werkvloer toch te laat bereiken
Verspreiding faalt op vier herkenbare manieren, en geen daarvan ziet er op dat moment uit als een fout.
Handmatig overtypen komt het meest voor. Een engineer mailt de nieuwe revisie naar de planning, iemand voert deze in het ERP in, en de overname is correct totdat het op een dag misgaat.
Batch-synchronisaties verliezen de ingangsdatum. Een nachtelijke synchronisatie neemt het revisienummer wel mee, maar laat de datum van geldigheid weg. Hierdoor behandelt het ERP de wijziging als direct effectief, terwijl het MES doorgaat met de oude instructie tot de volgende verversing.
Structuurconversie veroorzaakt onopgemerkte afwijkingen. De engineering bill of materials in het PLM heeft een andere opbouw dan de manufacturing bill of materials die het ERP nodig heeft. Wanneer die conversie via scripts verloopt in plaats van via vastgelegde regels, kan een vervangend onderdeel op de verkeerde assemblage terechtkomen. Dit is hetzelfde gat dat de digitale draad in bredere zin doorbreekt.
Leverancierscommunicatie blijft informeel. Revisies worden verstuurd als e-mailbijlagen en de leverancier heeft geen betrouwbare manier om te controleren of de tekening die zij hebben nog actueel is.
Alle vier hebben ze één oorzaak: zodra een wijziging het PLM verlaat, is er geen systeem meer dat de verantwoordelijkheid draagt.
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
